Aku baru balik dari Sogo nih. Curik masa jap pegi kedai Sendayu Tinggi. Nak beli ubat resdung yang dah 3 hari kehabisan. Cakap kat Shima nak pi Maxis, nak ambik cek. Memang aku pi Maxis pun tapi lepas tu terus shoot ke Sogo. Haha. Lepas blah dari Sogo, aku lintas jalan kat traffic light depan tu nak ke parking yang depan Campbell. Sekali ada sorang mamat India rasanya tahan orang lalu lalang depan dia mintak tolong pimpin dia melintas jalan.
Ya. Dia buta. Tapi aku tak tolong dia. Rasanya tongkat yang dia guna buat tahan orang dah kena kaki aku tapi aku tak berenti. Aku teruskan langkah pasal nak cepat. Masa berjalan tu aku sempat toleh ke belakang. Kedengaran orang tuh tengah merayu rayu kat sesapa yang disangkanya lalu depan dia. Aku rasa banyak mata memandang kat orang tuh. Dan banyak juga yang pandang kat aku rasanya. Masa tu aku nak cepat takut kantoi ngan boss. Yelah... curik tulang. Tapi bila aku dah start enjin kete, dah menyusur perlahan lahan... baru aku terasa betapa tak adilnya apa yang aku buat tadi. Apa salahnya kalau aku bazirkan sedikit masa hanya semata nak membantu orang kurang upaya? Kenapa aku tak berenti tadi? Kenapa aku tak rasa kasihan bilamana aku dah ada depan dia tadi? Kenapa aku rasa aku sedih sangat sekarang? Kenapa aku rasa bersalah?
Sebenarnya timbul satu penyesalan dalam hati aku. Tak patut aku biarkan orang tu macam tuh. Sepatutnya aku tolong. Bila dipikirkan, nasib baik aku masih mampu melihat. Kalau ditakdirkan satu hari nanti Tuhan nak tarik salah satu pancaindera aku nih, apa yang dapat aku lakukan?
Tuhan saja yang tahu...
Ya. Dia buta. Tapi aku tak tolong dia. Rasanya tongkat yang dia guna buat tahan orang dah kena kaki aku tapi aku tak berenti. Aku teruskan langkah pasal nak cepat. Masa berjalan tu aku sempat toleh ke belakang. Kedengaran orang tuh tengah merayu rayu kat sesapa yang disangkanya lalu depan dia. Aku rasa banyak mata memandang kat orang tuh. Dan banyak juga yang pandang kat aku rasanya. Masa tu aku nak cepat takut kantoi ngan boss. Yelah... curik tulang. Tapi bila aku dah start enjin kete, dah menyusur perlahan lahan... baru aku terasa betapa tak adilnya apa yang aku buat tadi. Apa salahnya kalau aku bazirkan sedikit masa hanya semata nak membantu orang kurang upaya? Kenapa aku tak berenti tadi? Kenapa aku tak rasa kasihan bilamana aku dah ada depan dia tadi? Kenapa aku rasa aku sedih sangat sekarang? Kenapa aku rasa bersalah?
Sebenarnya timbul satu penyesalan dalam hati aku. Tak patut aku biarkan orang tu macam tuh. Sepatutnya aku tolong. Bila dipikirkan, nasib baik aku masih mampu melihat. Kalau ditakdirkan satu hari nanti Tuhan nak tarik salah satu pancaindera aku nih, apa yang dapat aku lakukan?
Tuhan saja yang tahu...